یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٥٠ - شعر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٦، ص: ٥٠

عین هم میبینند.

٨. اخلاق آن وقت اخلاق است که جنبه تقدس و برون از خودی داشته باشد. اخلاق منفعتی اخلاق نیست. تنها شعایر الهی است که جنبه اخلاقی به معنی واقعی دارد، زیرا خارج از حدود خودپرستی است، و از همین جهت است که جنبه تقدس و قربی و عبادی دارد و از همین جهت است که ناشی از «تقوی القلوب» است. اما تعظیم شعایر ملی و قومی که معرف انتسابات و غرورهای ملی و تعصبات قومی است، ناشی از «تقوی القلوب» نیست، ناشی از پاکی نیست، ناشی از عصبیتها و ظلمتها و تاریکیها و جهالتهاست.

٩. جامعه ما آن وقت جامعه اسلامی است که شعور واحد بر ما حکومت کند، یک جور فکر کنیم و یک جور متأثر شویم، به خاطر یک سلسله امور همه دلشاد شویم و یک سلسله امور اشک همه ما را جاری سازد، نه اینکه از حوادثی نیمی بخندیم و نیمی بگرییم و از پیشامدهای دیگر نیمِ گریان خندان، و نیمِ خندان گریان باشیم.

١٠. شعایری که در اسلام باید تعظیم شود، یعنی اولًا شعار است و ثانیاً عملًا باید محترم شمرده شود:

الف. بسم اللَّه در اول هرکاری، خصوصاً کارهای عمومی از قبیل تألیف، خطابه، و همچنین است الحمدللَّه. ما ایندو را ترک کردهایم.

ب. در نامگذاریها که باید نام بزرگان دین را بگذاریم.

شعر

صحیح بخاری جلد ٨، صفحه ٤٢:

عن رسول اللَّه: ان من الشعر حکمة.

صحیح بخاری جلد ٨، صفحه ٤٣: