یادداشت‌های استاد ط-صدرا - مطهری، مرتضی - الصفحة ٤٩ - تعظیم شعایر

یادداشتهای استاد مطهری، ج ٦، ص: ٤٩

خاص باشد.

٥. اگر از ما بپرسند با اینکه در اسلام تعزیه داری برای یک فرد، کائناً من کان، بیش از دو سه روز اجازه داده نشده، در آن دو سه روز مردم نسبت به مصاب وظایفی دارند، پس تعزیه داری چند سال و چند قرن چرا؟

ممکن است بگوییم چون حادثه خیلی فجیع بوده و رسول خدا و امیرالمؤمنین و حضرت زهرا در عالم بالا فوق العاده متأثر شدند، ما به خاطر عواطف و احساسات آنها با آنها همدردی میکنیم.

ولی این جواب درباره خاندانی که گفتهاند: و اللَّه لابن ابی طالب آنس بالموت ...، گفتهاند: و ما اولهنی الی اسلافی ...، گفته شده که مصداق «یا ایتها النفس المطمئنة. ارجعی الی ربک راضیة مرضیة. فادخلی فی عبادی. و ادخلی جنتی» هستند و بالاخره هزار و سیصد و بیست و پنج سال است که با هم در ملکوت الهی هستند، منطقی و عقلانی نیست.

از طرف دیگر قطعاً ائمه دین تجدید ذکرای اباعبداللَّه را توصیه کردهاند. پس ناچار باید حکمت و فلسفهای داشته باشد، و باید احیای دین به او وابستگی داشته باشد، باید تعظیم و تقدیس این عمل تعظیم شعایر دین باشد. اگر اینطور جواب بدهیم، جواب ما منطقی خواهد بود.

ولی نوبت این است که بفهمیم چگونه و به چه صورت است که این موضوع میتواند شعار بزرگی برای اسلام محسوب شود و محیی دین به شمار رود.

٦. اسلام چیزهایی را شعار قرار میدهد که قربی و عبادی باشد.

٧. مردم خواه ناخواه دارای ذوقها و سلیقهها و محبتها و فکرهای مختلفند. مابه الاختلافها مردم را به هم پیوند نمیدهد؛ لازم است مردم در بعضی امور یک جور فکر و قضاوت کنند، یک جور متأثر شوند، یک جور حس کنند، یک جور بخواهند و یک جور نفرت داشته باشند. شعارها نقطههای تمرکز شعور عمومی است، نقطه اتحاد است، آیینه عمومی است که مردم خود را در این آیینهها باهم و