و از آن حضرت است: «براى گروهى از مردم در روز قيامت، صندليهايى در پيرامون عرش قرار مى‌دهند كه سيمايشان چون ماه شب چهارده است، مردمان بى‌تابى مى‌كنند ولى آنها بى‌تاب نيستند و مردم بيم دارند و آنان بيمى ندارند. آنان اولياى خدا هستند، نه بيمى دارند و نه اندوهنا كند، عرض كردند: يا رسول الله، آنان كيستندي فرمود:

ايشان كسانى هستند كه در راه خدا يكديگر را دوست مى‌دارند.»«١٦»

و در خبر ديگرى است: «در اطراف عرش، منبرهايى از نور است و بالاى آنها مردمانى هستند كه لباسشان از نور و سيمايشان نورانى است، نه پيامبرانند و نه شهيدان.

پيامبران و شهيدان بر آنان غبطه مى‌خورند. گفتند: يا رسول الله، آنان را براى ما توصيف كنيد. فرمود: آنان كسانى هستند كه در راه خدا يكديگر را دوست مى‌دارند و در راه خدا همنشينى مى‌كنند و در راه خدا از هم ديدار مى‌كنند.»«١٧»

و آن حضرت فرمود: «هيچ دو نفرى در راه خدا يكديگر را دوست ندارند مگر اين كه در نزد خدا، آن كه رفيقش را بيشتر دوست دارد، محبوبتر است.»«١٨»

مى‌گويند: دو برادر دينى هر گاه يكى بلند مقام‌تر از ديگرى باشد، ديگرى را نيز به مقام خود بالا مى‌برد و به وى ملحق مى‌شود همان طورى كه اولاد به پدر و مادر ملحق مى‌شوند و اعضاى خانواده به هم ملحق مى‌شوند، زيرا برادرى هر گاه در راه خدا باشد، كارش كم ارزش‌تر از كار ولادت نيست. خداى تعالى فرموده است: أَلْحَقْنا بِهِمْ ذُرِّيَّتَهُمْ وَ ما أَلَتْناهُمْ من عَمَلِهِمْ من شَيْ‌ءٍ.«١٩»

ضعيف از انس چنين نقل کرده است «هيچ مردي در راه خداي تعالي برادري نگرفت، مگر آن که خداوند درجه‌اي براي او در بهشت ايجاد کند.»

[١٦]- اين حديث را طبراني – به طوري که مجمع الزوائد، ج ١٠، ص ٢٧٧ آمده است – با اختلاف نقل کرده است.

[١٧]- اين حديث را نسائي در الکبري آن طوري که در المغني آمده، نقل کرده است و در مسند احمد، ج ٥، ص ٢٢٩ و در مستدرک، ج ٤، ص ٤٢٠ نيز همان طور نقل شده است.

[١٨]- اين حديث را در الاوسط همان‌گونه نقل کرده است که در مجمع الزوائد، ج ١٠، ص ٢٧٦ آمده است.

[١٩]- طور / ٢١: فرزندانشان را (در بهشت) به آنها ملحق مي‌کنيم، و از عمل آنها چيزي نمي‌کاهيم.