(وَ اللهُ أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئًا وَ جَعَلَ لَكُمُ السَّمْعَ وَ الأَبْصَارَ وَ الأَفْئِدَةَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ)[١].

«خدا شما را از شكم مادرانتان بيرون آورد در حالى كه چيزى نمى دانستيد براى شما گوشها و چشمها و دلها قرار داد شايد شكرگزار باشيد» .

خدا در اين آيه نخست از نا آگاهى إنسان سخن مى گويد (أَخْرَجَكُمْ مِنْ بُطُونِ أُمَّهَاتِكُمْ لاَ تَعْلَمُونَ شَيْئًا).

در جمله بعد از ابزار شناخت به نام «سمع» و «بصر» و «فؤاد» ياد مى كند اشاره به اين كه آن نا آگاهى از طريق بكارگيرى ابزار شناخت از بين مى رود، و اگر اين ابزار از دست إنسان گرفته شود و يا آنها را بكار نگيرد، در نادانى مطلق فرو مى رود.

تا اينجا با لغات وخصوصيات آيه آگاه شديم اكنون به تفسير آيه نخست كه پيرامون نكوهش تقليد است مى پردازيم.

نكوهش تقليد ناروا

پروش إنسان در نخستين روزهاى زندگى، در پرتو تقليد و پيروى از حركات پدر و مادر صورت مى پذيرد واگر غريزه تقليد در نهاد كودك نبود او

[١] نحل: ٧٨ .