«مساجد خدا را تنها كسى آباد مى كند كه به خدا وروز قيامت ايمان آورد، ونماز را بر پا دارد وزكات رابپردازد وجز از خدا نترسد اميد است چنين گروهى از هدايت يافتگان باشند».

باتوجه به اين اصل به تشريح آيه مى پردازيم:

در تشريح تمثيل هفتم ـ چنانچه گذشت ـ قرآن از انفاق توأم بامنت وآزار جلوگيرى نمود ودر تمثيل هشتم كه هم اكنون در صدد تفسير آن هستيم علاوه بر پاسدارى از انفاق توأم با منت وآزار، به نكوهش انفاق ريايى مى پردازد، انفاقى كه كاملا به ظاهر آراسته ولى در باطن آلوده است، عمل زيبايى كه به ظاهر فريبنده است وإنسان تصور مى كند كه عواطف انسانى ويا جلب رضاى خدا او را بر اين كار وادار كرده است ولى در باطن انگيزه ديگر او را به اين كار كشيده در حالى كه قلب او مانند سنگ خارا، سخت وصاف است.

عمل ريايى شاخه اى از نفاق است نفاقى كه عقل وشرع در نكوهش آن همفكرند، سرايندگان شيرين زبان در ادب فارسى در نكوهش ريا تشبيه هايى دارند كه آنها قبل از بيان تشبيه قرآن مطرح مى كنيم تا به هنگام مقايسه برترى تشبيه قرآن كاملا روشن گردد.

فردوسى مى گويد:

زنا وريا آشكارا شود *** دل نرم چون سنگ خارا شود

[١] توبة/١٨.