قرآن مجيد دو تكيه گاه نخست را بى اهميت شمرده و يادآور مى شود كه هرگز مايه نجات آنان از دوزخ نخواهند بود زيرا حساب آخرت غير حساب دنياست، ممكن است در زندگى دنيا مال و فرزند به داد إنسان برسد ولى در آخرت عمل إنسان مى تواند او را نجات دهد نه فرزند و ثروت چنان كه مى فرمايد:

(إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا لَنْ تُغْنِىَ عَنْهُمْ أَمْوَالُهُمْ وَ لاَ أَوْلاَدُهُمْ مِنَ اللهِ شَيْئًا وَ أُولَئِكَ أَصْحَابُ النَّارِ هُمْ فِيهَا خَالِدُونَ * مَثَلُ مَا يُنْفِقُونَ فِي هَذِهِ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا كَمَثَلِ رِيح فِيهَا صِرٌّ أَصَابَتْ حَرْثَ قَوْم ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَأَهْلَكَتْهُ وَ مَا ظَلَمَهُمُ اللهُ وَ لَكِنْ أَنْفُسَهُمْ يَظْلِمُونَ)[١].

تنها چيزى كه براى آنان تكيه گاه شمرده مى شود انفاقها و بخششهاى آنها در دنيا است، آنان از اين طريق تظاهر به إنسان دوستى كرده و گروهى را به خود جلب مى كنند ولى از آنها نيز بهره نمى گيرند زيرا:

١. انفاق آنان تظاهرى بيش نيست و محرك آنها جز خودنمايى چيزى نمى باشد.

٢. آنان چه بسا با انفاق اموال، لشكرى را بر ضدّ توحيد تشكيل مى دهند چنان كه مى فرمايد:

(إِنَّ الَّذِينَ كَفَرُوا يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ لِيَصُدُّوا عَنْ سَبِيلِ اللهِ فَسَيُنْفِقُونَهَا ثُمَّ تَكُونُ عَلَيْهِمْ حَسْرَةً ثُمَّ يُغْلَبُونَ وَ الَّذِينَ كَفَرُوا إِلَى جَهَنَّمَ يُحْشَرُونَ )[٢].

[١] آل عمران: ١١٦ ـ ١١٧ .
[٢] انفال: ٣٦.