١. «بـ» در واژه «بِه» به معناى مصاحبت است، در اين صورت معنى جمله اين خواهد بود: آب باران بانباتات درهم آميخته مى شود وآب در بافتها وسلولهاى آنها نفوذ مى كند.

٢. «بـ» در واژه «به» به معنى سببيت است، در اين صورت معنى آيه اين خواهد بود كه به وسيله آب باران، گياهان رشد كرده وبه هم مختلط گشته اند ودرهم پيچيده اند.

جمله (أَخَذَتِ الأَرْضُ زُخْرُفَهَا وَ ازَّيَّنَتْ)از بلاغت بسيار بالايى برخوردار است. اين آيه، زمين را به عروسى تشبيه مى كند كه در لباسهاى فاخر از هر رنگى مى پوشد وبه انواع زينتها خود را آرايش مى كند. ومعنى جمله اين است كه زمين زينتهاى خود را برگرفته وخود را باآنها آراسته است.

جمله (قَادِرُونَ عَلَيْهَا)به اين معنى است كه آنان فكر مى كنند كه پيوسته مى توانند از اين نباتات وچارپايان بهره بگيرند امّا غافل از آنند كه سنّت الهى بر ناپايدارى آنها تعلّق گرفته است.

جمله (أَتَاهَا أَمْرُنَا) (فرمان ما به آنها مى رسد) كنايه از نزول آفاتى است كه مزارع را مى خشكاند وسرانجام مايه مرگ ومير چگارپايان نيز مى شود.

جمله (كَأَنْ لَمْ تَغْنَ) به منزله اين است كه بگويد: «كأن لم ينبت زرعها» (گويا اصلا گياه وجانورى نبوده است).

آيه دوم بهشت را به عنوان «دار السلام» معرفى مى كند كه درست نقطه