مُؤْمِنِينَ * فَإِنْ لَمْ تَفْعَلُوا فَأْذَنُوا بِحَرْب مِنَ اللهِ وَ رَسُولِهِ وَ إِنْ تُبْتُمْ فَلَكُمْ رُؤُوسُ أَمْوَالِكُمْ لاَ تَظْلِمُونَ وَ لاَ تُظْلَمُونَ)[١].

«اى كسانى كه ايمان آورده ايد از خدا بپرهيزيد و آنچه از مطالبات ربا باقى مانده رها كنيد اگر ايمان داريد.

اگر چنين نكنيد بدانيد با جنگ با خدا و رسول او روبرو خواهيد بود و اگر توبه كنيد سرمايه هاى شما از آن شماست (اصل سرمايه بدون سود) نه ستم مى كنيد و نه بر شما ستم وارد مى شود».

اين بخش از آيات حاكى است كه مسلمانان صدر اسلام آنچنان نبودند كه به مجرد تحريم عموماً دست از كار خود بردارند بلكه هشدارهاى پياپى سبب مى شد كه آنان از اعمال زشت مانند ربا كنار بروند.

مع الوصف مدعيان عدالت صحابه همه را عادل دانسته و به تعداد صحابه، معصوم معرفى مى كنند.

٢. آيات ربا پس از آيات صدقه آمده وارتباط اين دو كاملاً ارتباط دو شىء متقابل و متضاد است زيرا «ربا» گرفتن مال ديگران بدون عوض است در حاليكه صدقه پرداخت مال بدون عوض مى باشد، و هرچه ربا آثار و يرانگرى داشته باشد صدقه آثار سازنده دارد.

٣. قرآن مجيد در پاره اى از گناهان كبيره لحن بسيار شديدى دارد مانند آيات مربوط به قمار و شراب و زنا و قتل نفس ولى هرگز از نظر شدت لحن به بابه آيات ربا نمى رسند زيرا رباخوارى را نوعى اعلام جنگ با خدا معرفى مى كند، و اين حاكى از آن است كه آثارويرانگر اين عمل آنچنان فاجعه آميز

[١] بقره: ٢٧٨ ـ ٢٧٩ .