البته مقصود از اين پيروزى پيروزى مادى و غلبه در ميدان جنگ نيست بلكه پيروزى حضورى و منطقى است كه روز به روز در جهان در حال گسترش است، و صورت كامل آن، كه همه جهان زير پرچم اسلم قرار گيرند، در عصر امام زمان (عليه السلام)تحقق خواهد پذيرفت.

در آيه دوم در ويژگى هاى ياران رسول خدا سخن مى گويد و او را محور و ديگران را پروانگان شمع وجود او معرفى مى كند، اينك به تفسير جمله هاى متعدد آن مى پردازيم:

(مُحَمَّدٌ رَسُولُ اللهِ): محمد رسول خداست، يعنى آن كس كه نويد پيروزى آيين او را داديم، همان محمد است كه رسول خدا مى باشد.

آنگاه در جمله هاى بعدى به توصيف ياران او و نشانه هاى آنها مى پردازد، و يادآورمى شود: كه در تورات و انجيل آنان به شرح زير معرفى شدند:

الف: (وَ الَّذِينَ مَعَهُ أَشِدَّاءُ عَلَى الْكُفَّارِ): «ياران محمد كه در برابر كافران سرسختند».

ب: (رُحَمَاءُ بَيْنَهُمْ)در ميان خود مهربانند، كافى است كه بدانيم پيامبر گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)جامعه با ايمان را در محبت و مهربانى بسان تن واحدى دانسته كه اگر عضوى از آن بيمار شود اعضاء ديگر، از طريق بيدارى و تب با