زيرا ايمان به خدا، مايه تحرك در ابعاد مختلف زندگى است، زيرا در نظر وى كار زيبا و نازيبا يكسان نيست، ايمان او را به سوى كارهاى زيبا حركت بخشيده و مظهر حيات و تحرك مى گردد، در حالى كه در نظر كافر، اين دو عمل در جهان يكسان حساب مى شوند، و بازخواستى از إنسان نمى شود، لذا مبدأ كارهاى خير و نيك نمى گردد.

مؤمن به خاطر اعتقاد به ارتباط اين جهان با عالم بالا و پيوستن اين جهان به سراى ديگر فضا را روشن مى بيند وجهان از نظر گذشته و حال و آينده در نظر او روشن است، در حالى كه كافر به خاطر عدم ايمان به سرسلسله هستى در يك ظلمت فرو مى رود و از گذشته بريده و نسبت به آينده اظهار بى اطلاعى مى كند.

بنابراين مرد مؤمن به خاطر حركت به سوى كارهاى نيك زنده است و كافر به خاطر عدم ايمان مرده و بى تحرك است.

ايمان افق زندگى را روشن مى كند و كفر مايه تاريكى مى گردد.

در پايان يادآور مى شويم تشبيه در اين آيه تشبيه مركب است نه بسيط.

١. تشبيه مؤمن به مرده اى كه از نو زنده شده و در زندگى همراه با نور است.

٢. تشبيه كافر به ميت فاقد نور كه در ظلمت باقى مى ماند.