(وَ الَّذِينَ كَفَرُوا أَعْمَالُهُمْ كَسَرَاب بِقِيعَة يَحْسَبُهُ الظَّمْآنُ مَاءً حَتَّى إِذَا جَاءَهُ لَمْ يَجِدْهُ شَيْئًا وَ وَجَدَ اللهَ عِنْدَهُ فَوَفَّاهُ حِسَابَهُ وَ اللهُ سَرِيعُ الْحِسَابِ)[١].

«اعمال افراد كافر همچون سرابى است در دشت كوير كه إنسان تشنه آن را از دور، آب مى پندارد، ولى هنگامى كه به نزد آن مى آيد، چيزى نمى يابد و خدا را نزد آن مى يابد كه حساب او را به طور كامل مى رسد و او حسابرش سريعى است».

لغات آيه

«سراب» درخشندگى نقطه دور از كوير است كه به نظر آب مى آيد.

«قيعة»، جمع «قاع» و آن زمين صاف كويرى است.

«ظمآن» تشنه است.

خداوند در اين آيه، اعمال نيك كافران را از نظر ارزش اخروى، به سرابى تشبيه مى كند كه إنسان لب تشنه از دور آن را آب مى پندارد ولى چون به نزديك آن مى رسد، چيزى را در آنجا نمى يابد.

بنابراين مشبه، كار نيك كافر است كه آن را براى ريا و شهرت، يا براى

[١] نور: ٣٩ .