مثل هاى آموزنده قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٨٠

«از سوى خداوند نور و كتاب آشكارى آمده است».

و در سوره اعراف مى فرمايد:

(.. واتبعوا النور الذى انزل معه...) .[١]

«كسانى كه از نور نازل شده همراه پيامبر پيروى مى كنند».

٣. مقصود رسول گرامى است كه با ارشاد و هدايتهاى خود بسان چراغ مى درخشد و لذا قردن او را در آيه اى (.. سراجاً منيرا) خوانده است.[٢]

و در حقيقت قول دوم و سوم را مى توان از شعبه هاى قول اول خواند، زيرا قرآن و پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم)از شاخه هاى هدايت الهى مى باشند.

٤. مقصود ايمانى است كه در قلب مؤمن بسان ستاره مى درخشد، ولذا قردن، ايمان را نور خوانده و كفر را ظلمت و درباره ايمان مى فرمايد:

(أَفَمَنْ شَرَحَ اللهُ صَدْرَهُ لِلإِسْلاَمِ فَهُوَ عَلَى نُور مِنْ رَبِّهِ... )[٣].

«آيا آن كس كه خدا سينه او را براى اسلام گشاده ساخته با كافر تيره دل يكسان است؟ در حالى كه مؤمن با نورى كه از پروردگارش بر دلش تابيده همراه است».

و نيز مى فرمايد:

(... لِتُخْرِجَ النَّاسَ مِنَ الظُّلُمَاتِ إِلَى النُّورِ...).[٤]

«تا مردم را از تاريكيهاى كفر به نور ايمان بيرون آورى» .

در اين اقوال در حقيقت تشبيه مجموع به مجموع است، نه تشبيه جزء به