«شما وآنچه كه غير خدا مى پرستيد هيزم جهنم خواهيد بود همگى در آن وارد مى شويد اگر آنها خدايانى بودند، هرگزوارد آن نمى شدند در حالى كه همگى در آن جاودانه خواهند بود. در آن دوزخ براى آنها ناله هاى دردناكى است وچيزى نمى شنوند».

پيامبر اين آيه ها را براى قريش تلاوت كرد، مضمون آيه نكوهش تند نسبت به خدايان قريش بود، واين كه خدايان آنان همراه باپرستشگران هيزم جهنم خواهند بود وجاودانه در آنجا خواهند ماند واز شدت عذاب ناله هايى سر خواهند داد.

پس از انتشار اين آيات در ميان مشركان، فردى به نام عبدالله بن زُبِعْرى كه از شاعران قريش واز دشمنان پيامبر بود، رو به پيامبر كرد وگفت:

آيا اين سرنوشت مخصوص خدايان ماست ياخدايان همه امت ها را دربرمى گيرد.

پيامبر (صلى الله عليه وآله وسلم) در پاسخ فرمود: اين سرنوشت مربوط به كليه خدايان دروغين است خواه معبودان شما باشد يامعبودهاى امت هاى پيشين.

در اين موقع «ابن زبعرى» فرصت را مغتنم شمرد وگفت: به خداى كعبه سوگند، تو محكوم شدى تو عيسى را پيامبر معرفى كرده وبر او ومادرش ثنا مى خوانيد، اين از يك طرف، واز طرف ديگر مسيحيان پسر ومادر را پرستش مى كنند حتى عزير وفرشتگان مورد پرستش ديگر ملتها هستند.

اگر واقعاً قرار است إنسان هاى والا مانند مسيح وعزير ياموجودات پاكى