نكته زيبا در جمله (ونسى خلقه٩ كه در آيه ياد شده وارد شده است، و آن اين كه توصيف اين مرد از معاد، حاكى از آن است كه آفرينش خود را فراموش كرده است و اگر به آفرينش نخست خود توجه داشت هرگز از معاد چنين توصيف نمى نمود، زيرا كسى كه قادر بر آفرينش نخست است بر آفرينش دوم به نحو احسن قادر خواهد بود.

آفرينش نخست بدون ماده پيشين صورت مى گيرد در حالى كه در معاد ماده خلقت در اختيار است فقط نياز به صورت سازى دارد.

از آنجا كه اين معترض آف رينش نخست خود را فراموش كرده و لب به اعتراض گشوده است قرآن به پيامبر مى آموزد كه او را به اين آفرينش توجه دهد و مى فرمايد:

(قُلْ يُحْيِيهَا الذِي أَنْشَأَهَا أَوَّلَ مَرَّة وَ هُوَ بِكُلِّ خَلْق عَلِيمٌ).

«آن كسى كه او راى نخستين بار آرفيد همان زنده خواهد كرد».

قرآن به اين پاسخ در آيه ديگر نيز تصتريح كرده و مى فرمايد:

(وَ هُوَ الذِي يَبْدَؤُا الْخَلْقَ ثُمَّ يُعِيدُهُ وَ هُوَ أَهْوَنُ عَلَيْهِ...) .[٢]

[١] اسراء: ٤٨.
[٢] روم: ٢٧ .