مثل هاى آموزنده قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٦٩
تفسير واژه ها
«أقلت» فعل ماضى، أقل به معنى حمل كردن و برداشتن است.
«ثقال» جمع ثقيل به معنى سنگين.
«طيب» يعنى پاك، مقصود سرزمينى است كه خاك آن پاكيزه بوده و آماده كشت باشد، و زراعت در آن به آسانى رشد كند.
«خبث» سرزمين شوره زار كه چيزى در آن نمى رويد و اگر چيزى بدهد به سختى بدست مى آيد.
«نكد» به معنى بخيل و ممسك كه به آسانى چيزى نمى دهد وا گر هم داد بسيار بى ارزش خواهد بود، و سرزمين هاى شوره زار حال چنين انسانى را دارد كه يا ثمر نمى دهد و اگر هم داد كم ارزش مى باشد.
نكات آيات
آيه نخست از مقدمات تشكيل باران گزارش مى دهد:
١. برخى از بادها پيشاپيش از آمدن باران خبر مى دهند.
چنان كه مى فرمايد:
(هُوَ الَّذِي يُرْسِلُ الرِّيَاحَ بُشْرًا بَيْنَ يَدَىْ رَحْمَتِهِ).
اين بادها با رطوبت خفيفى همراهند و از در راه بودن باران گزارش مى دهند.
٢. باران يك پديده طبيعى است و مشيت الهى بر آن تعلق گرفته كه بادها از اقيانوسها برخيزند وابرها سنگين بار و پر آب را با خود حمل كنند چنان كه مى فرمايد:
(حَتَّى إِذَا أَقَلَّتْ سَحَابًا ثِقَالاً).
«اين بادها كه حامل ابرهاى پرآبند».