مى شود، زيرا رباخوارى موجب اينمى گردد كه نظام داد و ستد و معاوضه در نظر او مختل شود و ديگر ميان خريد و فروش عادى، و رباخوارى فرق نگذارد، و اگر او را به ترك رباخوارى دعوت كنند بگويد: بيع هم مثل ربا است و مزيتى بر آن ندارد تا دست از ربا برداريم و به بيع بپردازيم. همين كلام در آيه شريفه دليل خبط رباخوار قرار داده شده مى فرمايد: (ذَلِكَ بِأَنَّهُمْ قَالُوا إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبَا).[١]

پاسخ به يك پرسش

رباخواران در تصحيح عمل خود مى گفتند: فرقى ميان بيع و ربا نيست، و ربا نيز مانند بيع است، و همين طورى كه بيع حلال است ربا نيز حلال است اين منطق رباخواران بود.

ولى قرآن در مقام بيان منطق آنان مى فرمايد: آنها مى گويند: ( إِنَّمَا الْبَيْعُ مِثْلُ الرِّبَا)بيع مثل ربا است در حالى كه منطق آنان بر عكس اين تعبير بود.

پاسخ اين سؤال روشن است و آن اين كه آنان براى مبالغه در تحليل ربا از واقعيت گفتار خود پا فراتر نهاده بيع را به ربا تشبيه كردند تا از اين طريق در تحليل ربا مبالغه بيشترى كنند.

در حقيقت اين نوع كلام متضمن قلب است كه در برخى از موارد بكار مى رود.

[١] الميزان: ٢ / ٤١٣ .