«محمد فرستاده خداست و كسانى كه بااو هستند در برابر كفار سرسخت و شديد و در ميان خود مهربانند، پيوسته آنها را در حال ركوع و سجود مى بينى در حالى كه همواره فضل خدا و رضاى او را مى طلبند، نشانه آنها در صورتشان از اثر سجده نمايان است، اين، توصيف آنان در تورات و توصيف آنان در انجيل است همانند زراعتى كه جوانه هاى خود را خارج ساخته و به تقويت آن پرداخته تا محكم شده و بر پاى خود ايستاده است و زارعان را به شگفتى وامى دارد اين براى آن است كه كافران را به خشم آورد، كسانى از آنها را كه ايمان آورده و كارهايشايسته انجام داده اند خداوند وعده آمرزش و اجر عظيمى داده است».

گروهى كه در اين آيه مورد ستايش قرار گرفته اند نشانه هايى دارند كه يكى از آنها (اشداء على الكفار رحماء بينهم) مى باشد، در حالى كه همه صحابه از اين نشانه برخوردار نبودند زيرا در جنگ هاى جمل وصفين، گروهى ازصحابه، به دست خود صحابه، جام شهادت نوشيدند.

بنابراين، با اين آيه نمى توان، بر عدالت و پيراستگى همه صحابه استدلال كرد، حداكثر، برخى از صحابه را در برمى گيرد.