از آنجا كه لزوم عمل به ميثاق، جنبه فطرى دارد و در سرتاسر جهان، عمل به پيمان يك عمل نيك و شكستن پيمان، عمل زشت تلقى مى شود، قرآن نيز بر لزوم وفا به پيمان، تأكيد مى كند و شكستن پيمان را بسان كار آن زن تهى مغز زشت مى داند كه إنسان رشته هاى خود را واتابد ولذا در بسيارى از آيات بر عمل به پيمان تأكيد شده است كه برخى را يادآور مى شويم:

(... وَ أَوْفُوا بِالْعَهْدِ إِنَّ الْعَهْدَ كَانَ مَسْئُولاً) [١].

«به عهد و پيمان وفادارباشيد، زيرا از پيمان سؤال مى شود».

در آيه ديگر:

(وَ الَّذِينَ هُمْ لِأَمَانَاتِهِمْ وَ عَهْدِهِمْ رَاعُونَ)[٢].

«آنان كه به ا مانتدارى و عهد و پيمان خويش پايبندند».

و در آيه مورد بحث، عهد با خدا را مورد بحث قرار مى دهد و مى فرمايد: (وَ أَوْفُوا بِعَهْدِ اللهِ إِذَا عَاهَدْتُمْ)، طبعاً مقصود پيمانى است كه إنسان با خدا و پيامبر خدا و امام مى بندد.

با توجه به مجموع آيات روشن مى شود پيمان بر امر مشروع خواه طرف پيمان خدا باشد يا غير خدا، لازم العمل است و شكستن آن حرام. چيزى كه هست آيات نخست، مطلق پيمان را مطرح مى كرد ولى اين آيه پيمان با خدا و نمايندطان خدا را.

[١] اسراء: ٣٤.
[٢] مؤمنون: ٨ .