دروغين درا هيزم دوزخ مى داند كه مردم را به عبادت خويشتن دعوت مى كردند مانند فرعون وشداد وديگر إنسان هاى خدايى فروش، نه مانند مسيح ويا عزير كه جز در راه توحيد گام برنداشت.

قرآن به مجموع اين دو پاسخ با جمله (مَا ضَرَبُوهُ لَكَ إِلاَّ جَدَلاً بَلْ هُمْ قَوْمٌ خَصِمُونَ)اشاره مى كند.

وبه تعبير ديگر: قرآن اگر ددر آيات ديگر مى فرمايد: (إِنَّكُمْ وَ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ)مقصود خدايانى دروغين است كه باپرستش گران خود هم فكر ودر مسير واحد گامى برداشتند نه آن گروه از بندگان خدا كه پيوسته مردم را به توحيد دعوت مى كردند ولى گروه جاهل ونادان آنها را به عنوان خدايى پرستش كرده اند اگر تقصيرى هست مربوط به پرستش گران است نه خود آنها وهرگز خداى عادل ودادگر، فرد بى گناه را به جرم گناه فرد ديگر كيفر نمى دهد.

ابن زبعرى وهم فكران آنان از اين منطق آگاهند ولى براى جدل به ظاهر آيه (إِنَّكُمْ وَ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ)تمسك جسته تا از اين طريق تظاهر به پيروزى كنند.

معرفى مسيح در اين آيات

از آنجا كه سخن درباره مسيح به ميان آمد، قرآن به معرفى او پرداخته و او را باچند ويژگى معرفى مى كند:

١.(إِنْ هُوَ إِلاَّ عَبْدٌ ): «او يكى از بندگان خدا بود».

٢.(أَنْعَمْنَا عَلَيْهِ): «مورد انعام ماقرار گرفته بود».

٣.(وَ جَعَلْنَاهُ مَثَلاً لِبَنِي إِسْرَائِيلَ): «او يكى از آيات خدا در ميان