در اين مثل، مشبه، زندگى فناپذير دنيا است. «مشبه به» همان گلستانى است كه پس از شكوفايى رو به زردى و پژمردگى نهاده و سپس نابود مى شود. در حقيقت، إنسان و مال و فرزند، بسان همين شكوفه ها و گلها و برگهاى درختان است كه مدتى شكوفا بوده و پس از آن، نابود مى شوند. زندگى دنيا، خود موقت است تا چه رسد زر و زيور آن كه ثروت و اولاد است، قرآن اين حقيقت را چنين بيان مى كند:

(وَ اضْرِبْ لَهُمْ مَثَلَ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا).

«براى زندگى دنيا مثلى بزن و موقعيت آن را با مثل روشن كن، مثل زندگى دنيا اين است».

(كَمَاء أَنْزَلْنَاهُ مِنَ السَّمَاءِ فَاخْتَلَطَ بِهِ نَبَاتُ الأَرْضِ).

بسان آبى است كه از آسمان فرو فرستاديم، با گياه زمين به هم آميخته و منظره زيبايى را پديد آورده است. واين منظره تا چندى باقى و دلرباست، لكن:

(فَأَصْبَحَ هَشِيًما تَذْرُوهُ الرِّيَاحُ).

«ناگهان بر اثر وزش بادهاى پاييزى و زمستان بسان ذرات خس و خاشاك درآمده و باد آنها را به اطراف جهان پخش مى كند».

در آيه بعدى يادآور مى شود مال و فرزند هر چند مايه زينت زندگى دنياست ولى پايدار نيست، جنانكه مى فرمايد:

(الْمَالُ وَ الْبَنُونَ زِينَةُ الْحَيَاةِ الدُّنْيَا).

«مال و فرزندان زيور زندگى دنياست».