مثل هاى آموزنده قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٣٠٦

«آيا غير او، خدايانى را براى خود اتخاذ كنم؟ در حالى كه اگر خداى رحمن بخواهد ضررى بر من برساند، شفات آنان، سودى نمى بخشد و مرانجات نمى دهند» .

(إنِّي إِذًا لَفِي ضَلاَل مُبِين).

«اگر غير او خدايى اتخاذ كنم، در گمراهى آشكارى هستم».

(إنِّي آمَنْتُ بِرَبِّكُمْ فَاسْمَعُونِ).

«رو به رسولان كرد و گفت: من به خداى شما ايمان آوردم. به سخنان من گوش دهيد».

(قِيلَ ادْخُلِ الْجَنَّةَ قَالَ يَا لَيْتَ قَوْمِي يَعْلَمُونَ).

«او ا كشتند)، به او گفته شد: به بهشت وارد شود. او پيام داد: اى كاش قوم من از سرنوشت من آگاه مى شدند».

(بِمَا غَفَرَ لِي رَبِّي وَ جَعَلَني مِنَ الْمُكْرَمِينَ).

«اى كاش آگاه مى شدند ـ خدايم مرا بخشيد ـ و مرا گرامى داشت».

(وَ مَا أَنْزَلْنَا عَلَى قَوْمِهِ مِنْ بَعْدِهِ مِنْ جُنْد مِنَ السَّمَاءِ وَ مَا كُنَّا مُنْزِلِينَ).

«ما در انتقام از قوم او پس از كشتن او لشكرى از آسمان نفرستاديم، و هرگز چنين نمى كنيم».

(إِنْ كَانَتْ إِلاَّ صَيْحَةً وَاحِدَةً...).

«تنها كارى كه كرديم يك صيحه آسمانى بود كه ناگهان همگى خاموش شدند ـ قالب تهى كردند ـ».

(يَا حَسْرَةً عَلَى الْعِبَادِ مَا يَأْتِيهِمْ مِنْ رَسُول إِلاَّ كَانُوا بِهِ يَسْتَهْزِئُونَ)[١].