آنچه مى توان گفت، اين است كه اين تمثيل عطف بر تمثيل بيست و يكم است كه در سوره «رعد» وارد شده است، چيزى كه هست در تمثيل نخست، حق به آب وفلزات تشبيه شده و باطل به كف روى آب، يا روى فلزات مذاب. ولى در اين آيه حق كه «كلمه طيبه» است به شجره طيبه تشبيه شده با آن ويژگيها، بنابراين، كلمه طيبه، عقايد حقه الهى است كه از واقعيت صحيح برخوردار باشد، چنين كلمه اى مانند همين شجره طيبه است. بازده آن شيرين و اثر آن گسترده واز دوام و پيوستگى برخوردار است، واگر در نظريه نخست به كلمه «لا اله إلاّ الله» كه حاكى از يك عقيده صحيح است، بسنده شده، در حقيقت به يكى از موارد حق اشاره شده است. بنابراين عقايد صحيح واخلاق نيك داراى ويژگى خاصى است. مثلاً إنسان در سايه توحيد و اعتقاد به خداى دانا و توانا و اين كه پس از مرگ روز جزا سزايى هست، خود را با ملكات فاضله آراسته و ميوه هاى دين خود را در اين جهان و در جهان ديگر مى چيند.