از طرف ديگر قرآن از بدبختى كافران گزارش مى دهد بالأخص بدبختى كه پس از مرگ دامنگير آنها مى شود، آنان براى صيانت خود از چنين آينده تاريك كوشش مى كردند كه آيات الهى را نشنوند بسان همان رهگذرانى كه انگشت در گوشهاى خود مى نمودند كه از شر صاعقه و رعد مصون بمانند.

از طرف ديگر منافقان بسان همين رهگذاران با يك حالت تذبذب زندگى مى كردند، گاهى آيات الهى را شنيده، گامى به سوى اسلام برمى داشتند ولى چيزى نمى گذشت كه گام به عقب نهاده وبه كافران ملحق مى شدند، درست مانند رهگذرانى كه تا لحظه اى كه برق در افق باشد به سوى هدف گام برمى دارند ودر غير اين صورت از حركت باز مى ايستند.

بانگرش به اين عناصر سه گانه در هر دو طرف، مى توان گفت حالات اين دو گروه از نظر رعب و وحشت واز نظر تلاشهاى بى ثمر، وتذبذب در زندگى يكسان مى باشند.

قرآن مجيد در برخى از آيات از استيلاء رعب و وحشت بر منافقان چنين گذارش مى دهد:

(يَحْذَرُ الْمُنَافِقُونَ أَنْ تُنَزَّلَ عَلَيْهِمْ سُورَةٌ تُنَبِّئُهُمْ بِمَا فِي قُلُوبِهِمْ قُلْ اسْتَهْزِئُوا إِنَّ اللهَ مُخْرِجٌ مَا تَحْذَرُونَ). [١]

«منافقان از آن بيم دارند كه سوره اى بر ضد آنان نازل گردد وبه آنها از اسرار درون قلبشان خبر دهد بگو استهزا كنيد خداوند آنچه از أو بيم داريد آشكار مى سازد».

[١] توبه / ٦٤.