مثل هاى آموزنده قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١١٣

ونه به او آزار برساند همچنان كه در آيات مورد بحث خواهد آمد آنجا كه مى فرمايد:

(...لاَ يُتْبِعُونَ مَا أَنْفَقُوا مَنًّا وَ لاَ أَذًى...).[١]

«انفاق خود را بامنت وآزار همراه نمى سازند».

در مرحله پنجم يادآور مى شود كه انفاق به هر دو حالت خوب است آشكار وپنهان، چنان كه مى فرمايد:

(...وَ أَنْفَقُوا مِمَّا رَزَقْنَاهُمْ سِرًّا وَ عَلاَنِيَةً...).[٢]

«از انچه كه به آنان داديم به صورت پنهان وآشكار انفاق مى كند».

بنابراين آيات انفاق به گروههاى مختلف تقسيم شده است وهر گروهى هدف خاصى را تعقيب مى كند.

ولى در آيه مورد بحث هدف ديگرى تعقيب مى شود وآن اين كه إنسان انفاقگر در راه خدا به دانه اى تشبيه مى شود كه در دل زمين پنهان گرديده سپس پس از يك رشته فعل وانفعالات وريزش باران وتابش آفتاب به هفتصد دانه تبديل مى گردد. چنانكه مى فرمايد:

(مَثَلُ الَّذِينَ يُنْفِقُونَ أَمْوَالَهُمْ فِي سَبِيلِ اللهِ كَمَثَلِ حَبَّة أَنْبَتَتْ سَبْعَ سَنَابِلَ فِي كُلِّ سُنْبُلَة مِائَةُ حَبَّة...).[٣]

«كسانى كه اموال خود را در راه خدا انفاق مى كنند بسان دانه اى است كه هفت سنبل مى روياند ودر هر سنبل صد دانه هست».

ظاهر آيه إنسان انفاقگر را به دانه تشبيه مى كند ولى از نظر تحليل