خدا نسبت به اعتراض مشركان پاسخ مى گويد و مى فرمايد: خدا به وسيله اين مثل ها گروهى را هدايت و گروه ديگرى را گمراه مى سازد، ولى جز فاسقان و خارجان از اطاعت قرآن، از اين مثل ها گمراه نمى شوند.

هدايت از آن مؤمنان و گمراهى از آن فاسقان مى باشد،و به اين دو نوع نتيجه گوناگون چنين اشاره مى كند:

(يُضِلُّ بِهِ كَثِيرًا).

«گروه زيادى گمرا مى كند (كافران).

(وَ يَهْدِي بِهِ كَثِيرًا).

«خدا گروه زيادى را نيز هدايت مى كند».

سرانجام يادآور مى شود علت گمراهى را بايد از درون كافران جست و جو كرد و در حقيقت خود آنان زمينه هايى فراهم ساخته اند كه از هدايت قردن بهره نبرند، و عدم بهره مندى آنها از اين آيات همان گمراه شدن است.

گروهى از اين نوع آيات انديشه جبر مى سازند و مى گويند: اين كه خدا گروهى را هدايت، و گروه ديگرى را گمراه مى كند، به اين معنى است كه: هدايت و ضلالت در دست خدا است نه در دست بشر. و انسانها در اين مورد نقشى از خود ندارند.

[١] بقره: ٢٦ .