٧. منطق رسولان در منحصر كردن پرستش به خدا، اين بود: جز آن كس را كه ما راآفريده است (خدا) نبايد فرد ديگر را سجده كنيم، واين گواه بر اين است كه پرستش از شئون خالقيت است، وخالق وآفريدگار شايسته آفرينش مى باشند.

٨. بهشتى كه آن فرد چهارم وارد آن شد، بهشت برزخى بود، نه بهشت روز رستاخيز كه إنسان ها پس از برپايى رستاخيز وارد آن مى شوند.

٩. از اين كه فرد چهارم از آن جهان پيام فرستاد و گفت: (يا ليت قومى يعلمون) حاكى است كه رابطه ميان اين جهان، و عالم برزخ برقرار است، وآنان سخنان ما را مى شنويم.

١٠. اين سرگذشت درس عبرت بر مستكبران است كه پيوسته سد راه حق بوده و رسول و پيام رسانان الهى را مسخره و تهديد مى كنند.

سرانجام «مشبه» مستكبرانى است كه پيوسته به تكذيب پيامبران برخاسته، و «مشبه به» سرگذشت قوم «انطاكيه» است.