(مسحوراً) به معنى فرو مانده از كار است. طبرسى در مجمع البيان مى گويد: «المحسور: المنقطع به لذهاب ما في يده وانحساره عنه» ونيز مى گويد: «قال: حسرت الرجل بالمسألة إذا أفنيت جميع ما عنده»[١].

تفسير آيات

مسأله انفاق و همكارى با جامعه يكى از اصول دين مبين اسلام است، ولى اين پديده اخلاقى، بسان ديگر پديده ها بايد در چارچوب اعتدال قرار گيرد، نه مانند افراد بخيل و خودخواه همه چيز را براى خود بخواهد و درهم و دينارى را به ديگرى ندهد، و به اصطلاح امروزى دست دهنده نداشته باشد، بسان آدمى كه دست او را به گردنش ببندند و توانايى كارى نداشته باشد، ونه مانند افراد مسرف كه حتّى در انفاق، اسراف كند وچيزى براى خود و فرزندانش نگذارد و همه را به اين و آن بدهد، و سرانجام مورد سرزنش بستگان و فرزندان و خانواده مى گردد ـ حتّى دستمايه اى نيز براى خود نگه ندارد تا بتواند به كار و كسب خود ادامه دهد و سرانجام از زندگى بريده شود.

بلكه بايد راه سومى را برگزيند بين بخل و اسراف و آن حد وسط است، و درع عين انفاق، خود و زيردستان خود را نيز در نظر بگيرد، و در آيه ديگر اين حقيقت به اين گونه منعكس است:

(وَ الَّذِينَ إِذَا أَنْفَقُوا لَمْ يُسْرِفُوا وَ لَمْ يَقْتُرُوا وَ كَانَ بَيْنَ ذَلِكَ قَوَامًا )[٢].

[١] مجمع البيان: ٣ / ٤١١، در تفسير همين آيه.
[٢] فرقان: ٦٧ .