قرآن به شادمانى اين گروه با اين جمله اشاره مى كند: (إِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ). از آنجا كه آنان فكر مى كردند مستمسك بسيار محكم ونيرومندى به دست آوردند از خوشحالى در پوست نمى گنجيدند.

در اين شرايط آيات مورد بحث فرود آورد وبى پايگى منطق آنان را آشكار ساخت، وچنين فرمود:

(وَ لَمَّا ضُرِبَ ابْنُ مَرْيَمَ مَثَلاً إِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ).

يعنى: آنگاه كه فرزند مريم يعنى مسيح شبيه خدايان آنان شمرده شد آنان خوشحال گشتند وگفتند: (وَ قَالُوا أَآلِهَتُنَا خَيْرٌ أَمْ هُوَ)آيا خدايان ما در نزد تو بهترند يافرزند مريم اگر چنين سرنوشت بدى در انتظار حضرت مسيح است ماهم به چنين سرنوشتى در باره خود وخدايان خويش راضى وخوشحاليم.

قرآن منطق آنها را به صورت هاى مختلفى نقد مى كند:

١. يادآور مى شود هدف آنان از اين تمثيل وتشبيه خدايان خود به حضرت مسيح، چيزى جز سفسطه ومجادله در سخن نيست، واصولا آنان گروه لجوج وعنودند واين حالت جز خميره آنهاست.

٢. آنان از واهى بودن گفتار خود آگاهند زيرا قرآن آن گروه از خدايان