پاسخ مشركان در همه عصرها از عصر إبراهيم (عليه السلام)تا عصر نبى خاتم (صلى الله عليه وآله وسلم)يكى بود، و آن اين كه درست است آنها نه سخن ما را مى شنوند و نه سود و زيانى به ما مى رسانند، اما علت گرايش ما پيروى از روش نياكان است چنان كه مى فرمايد:

(قَالُوا بَلْ وَجَدْنَا آبَاءَنَا كَذَلِكَ يَفْعَلُونَ )[١].

گفتند پدرانمان را ديديم چنين مى كنند (ما نيز چنين مى كنيم).

ولذا مشركان همين منطق را در برابر دعوت پيامبر اسلام به توحيد تكرار كردند و گفتند:

(بَلْ نَتَّبِعُ مَا أَلْفَيْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا).

از راه پدران خود پيروى مى كنيم.

در حقيقت جهان شرك در همه دورانها در مقابل رسالت پيامبران يك منطق پوشالى بيش نداشت و هم اكنون نيز بر منطق تكيه مى كنند.

اين همان تقليد كوركورانه و تعصب هاى بى جا است كه إنسان بدون دليل از ديگران پيروى مى كند بدون اين كه در عواقب آن بينديشد.

شعراى نغزسرا درباره اين نوع تقليد سرودهايى دارند كه دو بيت را يادآور مى شويم:

ناصرخسرو مى گويد:

[١] شعراء: ٧٤.