١. (وَ إِذَا قِيلَ لَهُمُ اتَّبِعُوا مَا أَنْزَلَ اللهُ قَالُوا بَلْ نَتَّبِعُ مَا أَلْفَيْنَا عَلَيْهِ آبَاءَنَا أَوَلَوْ كَانَ آبَاؤُهُمْ لاَ يَعْقِلُونَ شَيْئًا وَ لاَ يَهْتَدُونَ)[١].

«وقتى به آنان (مشركان) گفته شود از آنچه كه خدا فرو فرستاده است پيروى كنيد، مى گويند: از (آيينى كه) پدران خود را بر آن يافته ايم، پيروى مى كنيم. هر چند پدران آنها نه چيزى مى فهميدند و نه به (حقيقت) راه مى بردند».

٢. (وَ مَثَلُ الَّذِينَ كَفَرُوا كَمَثَلِ الَّذِي يَنْعِقُ بِمَا لاَ يَسْمَعُ إِلاَّ دُعَاءً وَ نِدَاءً صُمٌّ بُكْمٌ عُمْىٌ فَهُمْ لاَ يَعْقِلُونَ)[٢].

«داستان دعوت كافران بسان كسى است كه بانگ مى زند چيزى را (گوسفند) كه نمى شنود جز خواندن و فرياد، كافران كر و لال و كورند چيزى نمى فهمند».

تفسير لغات

١. «دعاء» و «نداء» دو واژه عربى است كه در معنى صدا زدن و فرا خواندن بكار مى روند، چيزى كه هست هرگاه كسى را از نزديك بخوانند در آن

[١] بقره: ١٧٠ .
[٢] بقره: ١٧١ .