همان طورى كه در گذشته يادآور شديم هدف ما در اين كتاب پى گيرى اين نوع آيات نيست كه به خاطر اتقان مضمون وبلاغت فزون از حد، حالت مثل به خود گرفته است وپيوسته گويندگان ونويسندگان بر اين آيات، مانند ديگر مثل ها تكيه مى كند، بلكه بحث ما در اين جا مثلهايى است بر محور تشبيه واستعاره مى چرخد كه مسائل غير محسوس را درقالب محسوس مى ريزد. واز اين طريق بر مقاصد خود از بهترين راه دست مى يابد، ولى براى اينكه مقاله حاضر خالى از نمونه هاى قسم نخست نباشد به برخى از آياتى كه در طول زمان به خاطر كثرت استعمال حالت مثلى به خود گرفته است اشاره مى كنيم. وبراى احاطه بر اين آيات به دو كتاب ياد شده مراجعه فرماييد.

١.(...كُلُوا وَ اشْرَبُوا وَ لاَ تُسْرِفُوا...).[١]

«بخوريد وبياشاميد ولى اسراف نكنيد».

٢.(...هَذَا فِرَاقُ بَيْني وَ بَيْنِكَ...).[٢]

«اين لحظه جدايى ميان من وتوست».

٣.(نُورٌ عَلَى نُور...).[٣]

«نورى است بر فراز نور».

٤.(...وَ مَا عَلَى الرَّسُولِ إِلاَّ الْبَلاَغُ...).[٤]

«بر پيامبر وظيفه اى جز ابلاغ پيام نيست».

[١] اعراف/٣١.
[٢] كهف/٧٨.
[٣] نور/٣٥.
[٤] نور/٥٤.