١.(وَ الْبَلَدُ الطَّيِّبُ يَخْرُجُ نَبَاتُهُ بِإِذْنِ رَبِّهِ وَ الَّذِي خَبُثَ لاَ يَخْرُجُ إِلاَّ نَكِدًا كَذَلِكَ نُصَرِّفُ الْآيَاتِ لِقَوْم يَشْكُرُونَ). [١]

«سرزمين پاكيزه، گياه آن به اذن پروردگار به خوبى مى رويد ولى زمين ناپاك گياهش جز اندك وبى فايده رشد نمى كند، آيات خود را براى گروهى شكر گزار اين چنين بيان مى كنيم».

اين تمثيل زيبا هر چند فاقد كلمه مثل يا«كاف» تشبيه است امّا يك تمثيل گويا است كه مى تواند حال دو گروه مؤمن وكافر را بيان كند.

قرآن با اين تمثيل حال مؤمن وكافر را تشريح مى نمايد: مؤمن به خاطر پاكى روح ودورى از آلودگى هاى عقيدتى واخلاقى بسان سرزمين پاكى است كه مواعظ در آن اثر گذارده وفضايل رشد مى كند، در حالى كه كافر به خاطر آلودگى ها فكرى ورفتارى بسان سرزمين هاى شوره زارى است كه هر نوع تعليم وتربيت در أو اثر چشمگيرى نمى گذارد.

٢. (إِنَّ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا وَ اسْتَكْبَرُوا عَنْهَا لاَ تُفَتَّحُ لَهُمْ أَبْوَابُ السَّمَاءِ وَ لاَ يَدْخُلُونَ الْجَنَّةَ حَتَّى يَلِجَ الْجَمَلُ فِي سَمِّ الْخِيَاطِ وَ كَذَلِكَ نَجْزِي الُْمجْرِمِينَ). [٢]

«كسانى كه آيات مارا تكذيب مى كنند واز پذيرفتن آنها كبر مىورزند درهاى آسمان بر ايشان گشوده نمى شود. و وارد بهشت نمى گردند مگر اينكه شتر وارد سوراخ سوزن شود آنچنان بزهكاران را كيفر مى دهيم».

در زبان عرب براى ابراز امتناع از انجام يك شىء چنين مى گويند:

[١] اعراف/٥٨.
[٢] اعراف/٤٠.