(اعْلَمُوا أَنَّمَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا لَعِبٌ وَ لَهْوٌ وَ زِينَةٌ وَ تَفَاخُرٌ بَيْنَكُمْ وَ تَكَاثُرٌ فِي الأَمْوَالِ وَ الأَوْلاَدِ كَمَثَلِ غَيْث أَعْجَبَ الْكُفَّارَ نَبَاتُهُ ثُمَّ يَهِيجُ فَتَرَاهُ مُصْفَرًّا ثُمَّ يَكُونُ حُطَامًا وَ فِي الْآخِرَةِ عَذَابٌ شَدِيدٌ وَ مَغْفِرَةٌ مِنَ اللهِ وَ رِضْوَانٌ وَ مَا الْحَيَاةُ الدُّنْيَا إِلاَّ مَتَاعُ الْغُرُورِ )[١].

«بدانيد زندگى دنيا، تنها بازى، و سرگرمى و آرايش (تحميل پرستى) و فخر فروشى در ميان خود و فزون جويى در ثروت و فرزندان است، (مثل زندگى در دنيا٩ بسان باران است كه محصولش كشاورزان را به شگفت درمى آورد سپس آن كشت خشك مى شود به گونه اى كه آن را زرد رنگ مى بينى سپس به خاشاك تبديل مى شود، و در آخرت (براى كافران) عذاب شديد و براى مؤمنان مغفرت و رضاى الهى است در هر حال زندگى دنيا جز متاع فريبنده چيزى نيست».

تفسير لغات

١. «لعب» به معنى بازى است و در هر زمان براى خود جلوه اى دارد،

[١] حديد: ٢٠ .