«صدّ»: صدّ در لغت عرب به معنى روى گردانى از چيزى است ولى مقصود از جمله (إِذَا قَوْمُكَ مِنْهُ يَصِدُّونَ)شادمانى وفرياد توأم باخوشحالى قريش مجادله گر است كه احساس مى كنند كه با اين مثل بر منطق پيامبر پيروز شده اند.

٢. (لَعِلْمٌ)به معنى علامت ونشانه رستاخيز است.

٣. (تَمْتَرُنَّ)از ماده «مريه» به معنى شك گرفته شده است.

شأن نزول آيات

مفسران وهمچنين سيره نويسان شأن نزول آيه را به صورت گسترده بيان كرده اند وحاصل آن اين است كه پيامبر گرامى در گذشته ضمن آياتى از سرنوشت خدايان دروغين قريش گزارش داده بود كه آنها هيزم دوزخ را تشكيل مى دهند، آنگاه از اين بيان نتيجه گرفته بود كه اگر آنان خدايان واقعى بودند وارد آتش نشده ودر آنجا جاودان نمى ماندند.

آياتى كه حامل اين گزارش است در سوره انبياء در آيه هاى ٩٨ـ١٠٠ وارد شده است چنان كه مى فرمايد:

(إِنَّكُمْ وَ مَا تَعْبُدُونَ مِنْ دُونِ اللهِ حَصَبُ جَهَنَّمَ أَنْتُمْ لَهَا

[١] زخرف/٥٧ـ٦١.