اين آيات روشنگر عقايد مشركان، درباره بتهاست و اين كه آنها در مسأله خالقيت موحد ولى در مسأله تدبير و اداره كاملاً مشرك بودند و چون سرنوشت خود را در دست بتها مى دانستند، طبعاً به جاى عبادت خدا، بتها را عبادت مى كردند.

آياتى در قرآن به نكوهش بت ها پرداخته و كراراً يادآور مى شود كه آنان مالك سود و زيان شما نيستند، و اين آيه حاكى است كه مشركان معتقد بودند كه سود و زيان آنان در دست بتها است. مانند:

(قُلِ ادْعُوا الَّذِينَ زَعَمْتُمْ مِنْ دُونِهِ فَلاَ يَمْلِكُونَ كَشْفَ الضُّرِّ عَنْكُمْ وَ لاَ تَحْوِيلاً)[٣].

«بگو خدايان خود را كه جز خدا مى پنداريد بخوانيد! ولى هرگز ضررى را از شما برطرف نكرده، و در زندگى دگرگونى ايجاد نخواهند كرد».

در آيه دوم يادآور مى شود: چيزى كه سود و زيانى به حال تو ندارد، او را

[١] يس: ٧٤ .
[٢] مريم: ٨١.
[٣] اسراء: ٥٦ .