مثل هاى آموزنده قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ٢٥٢

براى ادامه حيات به خوردن ميته و اتسخوان پناه بردند.

و اما خوف آنان از اين طريق بود كه گروه اعزامى از جانب پيامبر گاه و بى گاه به حمله ايذائى دست مى زدند و امنيت آنان برهم مى خورد.

ولى اين تفسير نه با ظاهر آيه تطبيق مى كند و نه با تاريخ، زيرا قرآن در اين آيه با مردم مكه سخن مى گويد و طبعاً مثلى را كه مى زند، از غير آنها بايد باشد، زيرا اين سوره، مكى است و فقط قسمت ناچيزى از آن مدنى مى باشد، مانند آيه هاى ١٤ و ١٠١ كه در آنها از مهاجرت در راه خدا سخن به ميان آمده است و همچنين آيه ١٢٦ كه در آن، از مجازات مساوى سخن گفته شده است.

بنابراين، چون مخاطب در اين آيات قريش مكه است، بايد مثل مورد نظر كه بايد مايه عبرت آنها گردد، غير خود آنها بايد باشد، و مؤيد اين نظر اين است كه قرآن، اين حادثه را با فعل ماضى بيان مى كند و مى فرمايد:

١. (رضب الله مثلاً).

٢. (كانت آمنة).

٣. (كفرت بأنعم الله).

٤. (ولقد جاءهم رسول منهم).

اين بيان ايجاب مى كند كه اين حادثه در عصرى قبل از پيامبر اكرم (صلى الله عليه وآله وسلم)در ميان امم ديگر رخ داده باشد است و لذا در روايات ما نقل شده است كه مربوط به گروهى از بنى إسرائيل است.