همان طورى كه عمل به پيمان و حفظ بيعت با خدا و رسول و يا انسانهاى ديگر از احترام بالايى برخوردار است، همچنين سوگند به خدا خواه اين سوگند، در برابر خدا باشد يا در برابر مردم، اما هر سوگندى را مطرح نمى كند، بلكه سوگندى را كه مورد تأكيد قرار گيرد. اكنون بايد ديد تفاوت اين دو نوع سوگند چيست. تفوات آن دو اين است كه برخى از سوگندها ناخواسته بر زبان إنسان جارى مى شود و افراد بدون توجه «والله» و «بالله» مى گويند. اين همان سوگند لغو است كه چندان اثرى ندارد.

ولى برخى از سوگندها، با توجه وعزم و عقد قلب انجام مى گيرد. اين همان سوگند مؤكد است كه آيه يادآور مى شود و مى فرمايد: (وَ لاَ تَنْقُضُوا الأَيْمَانَ بَعْدَ تَوْكِيدِهَا). ودر آيه ديگر به اين نوع از سوگند نيز اشاره مى كند و مى گويد:

(لاَ يُؤَاخِذُكُمُ اللهُ بِاللَّغْوِ فِي أَيْمَانِكُمْ وَ لَكِنْ يُؤَاخِذُكُمْ بِمَا عَقَّدْتُمْ الأَيْمَانَ... )[١].

«خدا شما را با سوگندهاى لغو مؤاخذه نمى كند، بلكه با سوگندى كه آن را با عزم و عقد قلب ياد كرده ايد».

آنگاه آيه، علت تحريم سوگند شكنى را يادآور مى شود و آن اين كه: آن كس كه در برابر مردم به خدا سوگند ياد مى كند گويا براى قانع كرد مردم، خدا را كفيل و ضامن قرار مى دهد كه اگر دروغگو باشد خدا اورا كيفر دهد، بنابراين سوگندشكنى اهانت به خداست، چنان كه

[١] مائده: ٨٩ .