اينجا منعكس شود. انديشه عبرت گيرى از حوادث ايجاب مى كرد كه ملّتهاى بعدى باچشم وگوش باز، به تاريخ اقوام پيشين بنگرند واز آنها درس عبرت بگيرند واز تبهكارى وفساد، اجتناب ورزند، امّا متأسفانه بسيارى از ملّتها كه غرق در فساد بودند، آنگاه كه عذاب الهى آنها را در اين جهان فرا گرفت دچار ندامت وپشيمانى مقطعى شدند وبه راز ونياز پرداخته واز خدا مى خواستند آنان را مهلت ديگرى بدهد تا دعوت انبيا را بپذيرند وگرد گناه نگردند.

اين حقيقت در اين آيه آمده است:

(وَ أَنْذِرِ النَّاسَ يَوْمَ يَأْتِيهِمُ الْعَذَابُ فَيَقُولُ الَّذِينَ ظَلَمُوا رَبَّنَا أَخِّرْنَا إِلَى أَجَل قَرِيب نُجِبْ دَعْوَتَكَ وَ نَتَّبِعِ الرُّسُلَ).

«مردم را از روزى كه عذاب الهى فرود مى آيد بترسان. در آن روز ستمگران مى گويند: پروردگارا مدّت بس محدودى به ما مهلت بده تا دعوت تو را بپذيريم واز پيامبران پيروى كنيم».

در چنين هنگامى دو پاسخ به آنها داده مى شد:

١. مگر شما همانها نبوديد كه براى قدرت ومكنت خود، زوإلى نمى انديشيديد وسوگند ياد مى كرديد كه بر اريكه قدرت واستمرار فساد، باقى خواهيد بود؟ چنانكه مى فرمايد:

(أَوَ لَمْ تَكُونُوا أَقْسَمْتُمْ مِنْ قَبْلُ مَا لَكُمْ مِنْ زَوَال).

٢. آيا شما نبوديد كه در خانه هاى ستمگران پيشين كه به عذاب الهى هلاك شده بودند سكنى مى گزيديد چرا از اين منازل ومنازل خالى از صاحبان