در زمان رسول گرامى (صلى الله عليه وآله وسلم)، مشركان مكه، مسجد الحرام را تعمير و بازسازى مى كردند، ولى قرآن، عمل آنان را بى ارزش شمرده و حق بازسازى وتعمير مساجد را از آنان سلب مى كند و مى گويد:

(مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ أُولَئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ وَ فِي النَّارِ هُمْ خَالِدُونَ)[١].

«مشركانى كه بر كفر خود گواهى مى دهند، شايستگى تعمير مساجد خدا رانداراند، عمل آنان پوچ و تباه شده و در آتش جاودانه هستند».

در اين آيه حق تعمير مسجد الحرام كه از كارهاى بسيار زيباى إنسان است، از آ،ان سلب شده و تصريح مى كند كه كفر آنان مايه حبط عمل و بى ارزش بودن كار زيباى آنان خواهد بود، زيرا اين كار به ظاهر زيباست ولى در درون نازيباست، اگر خانه خدا را تعمير مى كنند، بايد خدا را بپرستند، نه مصنوع او را.

ولذا در آيه ديگر تعمير مساجد خدا را حق كسانى دانسته كه ايمان به خدا را با عمل صالح ضميمه كنند، و روح خداترسى و انگيزه الهى بر آنها حكومت كند، چنانكه مى فرمايد:

(إِنَّمَا يَعْمُرُ مَسَاجِدَ اللهِ مَنْ آمَنَ بِاللهِ وَ الْيَوْمِ الآخِرِ وَ أَقَامَ الصَّلَوةَ وَ آتَى الزَّكَاةَ وَ لَمْ يَخْشَ إِلاَّ اللهَ فَعَسَى أُولَئِكَ أَنْ يَكُونُوا مِنَ الْمُهْتَدِينَ)[٢].

[١] توبه: ١٧.
[٢] توبه: ١٨.