آيه در اين تمثيل به نكات دهگانه اى اشاره م يكند، و اين خود مى رساند كه قرآن و بالاخص اين آيه محصول فكر انسانى نيست كه در محيطى دور از علم و دانش پرورش يافته، بلكه سخنى است كه از عالم بالا بر او القاگرديده است. اين نكات عبارتند از:

١. گاهى مبارزه حق و باطل به صورت مبارزه ايمان به خدا و كفر به او در مى آيد در اين صورت تشبيه حق (ايمان) به آب، تجلى خاصى پيدا مى كند، زيرا همان طور كه آب، مايه حيات بلكه آغاز حيات جانداران و گياهان است و قردن مجيد درباره آن مى گويد:

(وَ جَعَلْنَا مِنَ الْمَاءِ كُلَّ شَيءْ حَىّ )[١] .

«هر موجود زنده اى را از آب آفريديم».

همچنين ايمان به خدا و روز رستاخيز مايه حيات اجتماعى مى باشد و در پرتو ايمان به خدا، عدل اجتماعى كه در حقيقت مايه زندگى اجتماعى است زنده مى گردد، و عواطف انسانى و احساسات پاك بشرى، تجلى خاصى پيدا مى كنند، در صورتى كه ملت فاقد ايمان، هيچ انگيزه اى براى مراعات حقوق افتادگان و اجراى عدالت اجتماعى ندارد و پيوسته در لب پرتگاه فاصله طبقاتى قرار گرفته، و با جنگهاى كوچك و بزرگ دست به گريبان است.

روزى «فرويد» روانكاو معروف تصور مى كرد كه روزگار دين سپرى گرديده و نظامات مدنى و تربيتهاى اجتماعى، جايگزين دين شده است، ولى تلفات وحشت آور جنگ اول جهانى، كه آمار تلفات آن از ده ميليون نفر تجاوز

[١] انبياء: ٣٠ .