وحساب باز مى دارد ويادآور مى شود كه به جاى دنياخواهى، آخرت خواهى را پيشه خود قرار دهيم، اين جهان، جهان بلاست وآخرت، خانه سلامت است. ودر اين مورد، از تعبير «دار السلام»: «خانه سلامت»، بهره مى گيرد ومى فرمايد: ( وَ اللهُ يَدْعُوا إِلَى دَارِ السَّلاَمِ): «خدا به خانه امن وسلامت دعوت مى كند»، نه به اين دنيا كه «دار البلاء» است وزيبايى هاى آن ناپايدار مى باشد.

دوست عزيز، شاعر خاندان رسالت، آقاى حسان، در اين مورد ابياتى دارد كه از نظر خوانندگان مى گذرد:

آثار پاينده

بر آب است، بنيان بنيادها *** خرابى است، پايان آبادها

نه غمهاى پر شور، پاينده است *** نه لبخند شيرين دلشادها

نه اين كلبه ها و، نه آن كاخها *** نه در باغ، گلها وشمشادها

جوانى وپيرى وفقر وغنى *** نپايند چون مهر ومردادها

غنيمت شماريد اين عمر خويش *** چو عمّار وسلمان ومقدادها

همه، مال ومكنت كه در دست ماست *** غبارى است در معرض بادها

***