آيه دوم، پيامبر را از افتتاح اين مسجد ونمازگزاردن در آنجا باز مى داد كه مبادا از اين طريق، رنگ رسمى به خود بگيرد وديگر تخريب آن، امكان پذير نباشد، ولذا جبرئيل، فرود آمد وپيامبر را از اهداف سازندگان اين بنا آگاه ساخت و او را از هر نوع نماز گزاردن ويا عمل ديگر در آن مكان بازداشت وچنين فرمود:

( لاَ تَقُمْ فِيهِ أَبَدًا).[٢]

«هيچگاه در آنجا براى نماز ودعا توقف مكن».

آنگاه قرآن دو مسجد را مقايسه مى كند:

١. مسجدى كه از روز نخست بر اساس تقوا بر پا شده است، مانند مسجد قبا.

٢. بنايى كه به صورت ظاهر مسجد ولى در باطن، لانه جاسوسى ونقشه كشى عليه اسلام ومسلمانان است.

در مسجد نخست، افراد پاكدامن نماز مى گزارند، طبعاً در محل دوّم افراد ناپاك جمع مى شوند، چنان كه مى فرمايد:

(لَمَسْجِدٌ أُسِّسَ عَلَى التَّقْوَى مِنْ أَوَّلِ يَوْم أَحَقُّ أَنْ تَقُومَ فِيهِ فِيهِ رِجَالٌ يُحِبُّونَ أَنْ يَتَطَهَّرُوا وَ اللهُ يُحِبُّ الْمُطَّهِّرِينَ).[٣]

در آيه بعدى دو گروه مؤمن وكافر را مقايسه مى كند ويادآور مى شود:

[١] توبة/١٠٧.
[٢] توبة/١٠٨.
[٣] توبة/١٠٨.