(أَفَمَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى تَقْوَى مِنَ اللهِ وَ رِضْوَان خَيْرٌ أَمْ مَنْ أَسَّسَ بُنْيَانَهُ عَلَى شَفَا جُرُف هَار فَانْهَارَ بِهِ فِي نَارِ جَهَنَّمَ وَ اللهُ لاَ يَهْدِي الْقَوْمَ الظَّالِمِينَ)[١].

«آيا آن كس كه شالوده كار خود را بر اساس پرهيزكارى و خشنودى خداوند گذارده است، بهتر است يا آن كه آن را بر لب سيل گاهى كه در حال ريختن است نهاده و با آن، در آتش جهنم سقوط مى كند؟ و خداوند ستمكاران را هدايت نمى كند».

لغات آيات

«ضرار» به معنى ضرر زدن از روى عمد و دشمنى است.

«ارصاد» به معنى كمين كردن.

«بنيان» به معين ساختمان است كه امروز در زبان عرب، واژه «مبنى» به كار مى برند.

«تقوى» از وقايه گرفته شده و آن نوعى خصلت در إنسان است كه در سايه آن إنسان از گناهان پرهيز مى كند و در حقيقت سپرى است كه از روى آوردن گناه به إنسان جلوگيرى مى نمايد.

«شفا» به معناى لبه.

«جرف» به معناى كناره هاى رودخانه، كه آب زير آن را خالى كرده است.

«هار» چيزى كه در آستانه فرو ريختن است.

تا اينجا با لغات آيات آشنا شديم. اكنون شأن نزول آيه را بيان مى كنيم.

[١] توبة: ١٠٩ .