برخى آز آيات كه از رضايت خدا نسبت به برخى از صحابه خبر مى دهد رضايت خود را مقطعى اعلام مى كند نه پيوست و مى گويد به هنگام بيعت با پيامبر، خدا از آنان راضى شد نه تا آخرين لحظه زندگى چنانكه مى فرمايد:

(لَقَدْ رَضِىَ اللهُ عَنِ الْمُؤْمِنِينَ إِذْ يُبَايِعُونَكَ تَحْتَ الشَّجَرَةِ فَعَلِمَ مَا فِي قُلُوبِهِمْ فَأَنْزَلَ السَّكِينَةَ عَلَيْهِمْ وَ أَثَابَهُمْ فَتْحًا قَرِيبًا)[١].

«خداوند از مؤمنان راضى و خشنود شد خدا آنچه را در درون دلهايشان نهفته بود دانست، از اين رو آرامش را بر دلهايشان نازل كرد و پيروزى نزديكى به عنوان پاداش نصيب آنها فرمود».

درست است در برخى از آيات خدا از سه گروه اظهار رضايت نموده:

الف: پيشگامان از مهاجران.

ب: پيشگامان از انصار.

ج: كسانى كه از آنها در هجرت و نصرت تا فتح مكه پيروى كردند. زيرا پس از فتح مكه موضوع هجرت منتفى شد و پيامبر فرمود: لا هجرة بعد الفتح.

(وَ السَّابِقُونَ الأَوَّلُونَ مِنَ الْمُهَاجِرِينَ وَ الأَنْصَارِ وَ الَّذِينَ اتَّبَعُوهُمْ بِإِحْسَان رَضِىَ اللهُ عَنْهُمْ وَ رَضُوا عَنْهُ وَ أَعَدَّ لَهُمْ جَنَّات تَجْرِي

[١] فتح: ١٨ .