«براى آنان سرگذشت كسى را بخوان كه آيات خود (ومعارف ودانشهاى الهى) را به او داديم ولى سرانجام او از آنها برهنه گشت وشيطان او را پيرو خود ساخت واز گمراهان گشت».

(وَ لَوْ شِئْنَا لَرَفَعْنَاهُ بِهَا وَ لَكِنَّهُ أَخْلَدَ إِلَى الأَرْضِ وَ اتَّبَعَ هَوَاهُ فَمَثَلُهُ كَمَثَلِ الْكَلْبِ إِنْ تَحْمِلْ عَلَيْهِ يَلْهَثْ أَوْ تَتْرُكْهُ يَلْهَثْ ذَلِكَ مَثَلُ الْقَوْمِ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا فَاقْصُصِ الْقَصَصَ لَعَلَّهُمْ يَتَفَكَّرُونَ). [٢]

«اگر مى خواستم مقام او را با اين آيات بالا مى برديم، امّا او به پستى گراييد واز هواى نفس پيروى كرد، مَثَل او همچون سگى است كه اگر به او حمله كنى زبانش را بيرون مى آورد واگر او را رها كنى باز هم اين كار را انجام مى دهد. اين، مثل گروهى است كه آيات ما را تكذيب كردند. (اى پيامبر) اين داستانها را براى آنان بازگو كن شايد بينديشند».

[١] اعراف/١٧٥.
[٢] اعراف/١٧٦.