مفسران مى گويند: آيه در حق حمزه عموى پيامبر و ابو جهل فرود آمده است، حمزه در بيرون مكه به شكار رفته بود، پس از بازگشت آگاه شد كه ابوجهل برادرزاده او (حضرت محمد (صلى الله عليه وآله وسلم)را آزار و اذيت كرده است او از اين كار سخت برآشفت، بدون اين كه لباس سفر از تن بيرون بياورد سراغ ابوجهل رفت و با سلاحى كه در دست داشت بر سر او كوبيد به گونه اى كه خون از صورت او جارى شد، ولى ابو جهل كه از شجاعت حمزه آطاه بود سخنى نگفت و بدون هيچ عكس العملى جريان پايان يافت.

بنابراين حمزه از دو ويژگى برخوردار شد:

١. كافر بود مؤمن گرديد، مرده بود و زنده شد.

٢. در ظلمت و تاريكى مى زيست، از آن بيرون آمد و در فضاى روشن ايمان زندگى كرد.

ولى ابو جهل از اين دو نعمت بى بهره گشت:

١. كافر بود يعنى ميت، به همان حال باقى ماند.

٢. در ظلمت وتاريكى مى زيست و از آن بيرون نيامد.

اين آيه نخستين آيه اى نيست كه مؤمن را زنده، و كافر را مرده، ترسيم