مثل هاى آموزنده قرآن - سبحانى، شیخ جعفر - الصفحة ١٥٥

(إِنَّ مَثَلَ عِيسَى عِنْدَ اللهِ كَمَثَلِ آدَمَ خَلَقَهُ مِنْ تُرَاب ثُمَّ قَالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ) .[١]

«مثل عيسى در نزد خدا همچون آدم است كه او را از خاك آفريد سپس به او فرمود موجود باش او هم (طبق مشيت خدا) تحقق پذيرفت».

بنابراين ولادت مسيح بدون پدر، دليل بر فرزند بودن او نيست.

نكته ادبى

قرآن مجيد در پاره اى از موارد از آن جمله آيه مورد بحث جمله (كُنْ فَيَكُونُ) را بكار برده است.

مانند: (فَإِذَا قَضَى أَمْرًا فَإِنَّمَا يَقُولُ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ).[٢]

و در آيه مورد بحث:

(خَلَقَهُ مِنْ تُرَاب ثُمَّ قَالَ لَهُ كُنْ فَيَكُونُ)[٣].

اكنون سؤال مى شود كه چرا در جمله جزائيه صيغه، مضارع مانند «فيكون» بكار رفته است بلكه لازم بود، فعل ماضى مانند «فكان» بكار رود، زيرا مشيت الهى، مشيت نافذه است و تعلق آن بر تحقق چيزى ملازم با وجود آنى او است و نيازى به مرور زمان كه جمله (فيكون) از آن حاكى است ندارد.

پاسخ: تعلق اراده خدا بر شىء بر دو نوع است: گاهى اراده او بر وجود فورى شىء تعلق مى گيرد، در اين صورت مسلما بدون درنگ تحقق مى پذيرد