اخلاص در عمل و يا كار براى خدا از اصولى است كه اسلام به آن دعوت كرده و مايه انقلا ارزشها شده است، و اگر اين اصل در جامعه پياده شود فضاى زندگى جامعه را شفاف و خندان مى گردد و بسيارى از كشمكشها وخودخواهى هاپايان مى پذيرد.

مسلماً كار، بدون انگييزه صورت نمى پذيرد و كار بدون انگيزه نوعى خطا وغفلت بشمار مى رود. چيزى كه هست محرك و انگيزه در امور فردى، نوعاً سود شخصى مى باشد مثلا آنجا كه إنسان احساس نياز مى كند براى رفع نياز خود دست به تلاش مى زند، يك چنين كار در چهارچوب كارهاى فردى بسيار مستحسن و ستوده است.

ولى آنجا كه كار، آهنگ اجتماعى پيدا مى كند، انگيزه بايد دگرگون گردد و رضاى الهى و يا لا اقل علاقه به انسانها محرك إنسان باشد، اگر انگيزه كار آلوده گردد، خودخواهى و«غير خود نخواهى» محرك إنسان شود كار تظاهرى بيش نبوده و ديرى نخواهد پاييد.

قردن در تبيين عقيم ماندن كارهاى ريايى و در مقابل، ثمر بخش بودن كارهاى توأم با اخلاص، از دو تمثيل بهره مى گيرد كه با تمثيل نخست در شماره قبل آشنا شديم، اكنون به تبيين تمثيل دوم در مورد كارهاى همراه با اخلاص مى پردازيم.

كشاورزى، زمين مناسبى را در يك نقطه بلندى براى احداث باغ اختصاص مى دهد، نقطه اى كه هم از تابش آفتاب بهره مى گيرد و هم از