برخى تا پايان عمر در اين حد باقى مى مانند وبه تظاهر وريا عمر خودرا به سر مى برند ودست از فرايض وواجبات واعمال صالح به صورت رياكارانه برنمى دارند، وبرخى ديگر پس از گذشت زمانى نقاب نفاق از چهره برمى كشند، از ريا وتزوير، براى كسب مقامات دولتى ومناصب اجتماعى بهره مى گيرند وبا آن زهد وعبادت دروغين نيز وداع مى نمايند، وپس از ارتقاء از تظاهر به زشت كارى والحاد نيز اباء نمى كنند.

صورت ملموسى از تمثيل قرآن

در رژيم گذشته، در يكى از شهرهاى جنوب، شهردار رياكارى بود كه در جاى چمن هاى فلكه بزرگ شهر، گل كارى نكرده بود، اتفاقاً گزارش رسيد كه طاغوت وقت، عازم جنوب است واز آن نقطه عبور خواهد كرد، شهردار رياكار يك روز پيش از ورود طاغوت، گل هايى را از گل فروشى ها خريد وبر زمين چمن نشاند تا لحظه اى توجه ارباب خود را جلب كند، آنگاه پس از دو روز گاها افسرده شد وچمن، آرايش دروغين خود را از دست داد. من پس از شنيدن اين جريان به ياد آيه مورد بحث افتادم كه عمل رياكار را به شكل عمل آن شهردار رياكار توصيف مى كند وروشن مى سازد كه عمل رياكاران كاملا بى عمق وبى ريشه است، در حالى كه كارهاى الهى كاملا عميق وريشه دار مى باشند.