در اين نقطه برترى مكتب تربيتى قرآن بر ديگر مكاتب روشن مى گردد، مكاتب «منهاى مذهب» ظاهر بين وزودگذرند باچهره عمل سر وكار دارند نه با ريشه آن، در حالى كه اسلام هم رويه عمل وهم باريشه آن مطرح است.

تعجب نخواهيد كرد كه اسلام حق هر نوع مسجد سازى را از مشركان سلب مى كند وآن را از آن افراد با ايمان مى داند. در حالى كه گروه نخست از نظر ظاهر، كار زيبايى صورت مى دهند ولى چون نيت آنان آلوده است خدا پذيراى عمل آنان نمى باشد، زيرا هدف از مسجد سازى پرستش خداست در حالى كه مشركان به جاى پرستش خدا، بت ها به جاى پرستش خدا، بت ها را مى پرستند، لذا مى فرمايد:

( مَا كَانَ لِلْمُشْرِكِينَ أَنْ يَعْمُرُوا مَسَاجِدَ اللهِ شَاهِدِينَ عَلَى أَنْفُسِهِمْ بِالْكُفْرِ أُولَئِكَ حَبِطَتْ أَعْمَالُهُمْ وَ فِي النَّارِ هُمْ خَالِدُونَ). [١]

«مشركان حق ندارند مسجدهاى خدا را تعمير وآباد كنند در حالى كه بر كفر خويش گواهى مى دهند وبر بت پرستى به جاى خداپرستى تظاهر مى كنند، اعمال آنان تباه وهميشه در آتش است».

در حالى به اعمال مشركان هر چند از نظر ظاهر زيبا است ارزش قائل نمى شود ولى اين حق را به افراد با ايمان مى دهد كه به انگيزه الهى دست به مسجد سازى مى زنند ومى فرمايد:

(إِنَّمَا يَعْمُرُ مَسَاجِدَ اللهِ مَنْ آمَنَ بِاللهِ وَ الْيَوْمِ الْآخِرِ وَ أَقَامَ

[١] توبة/١٧.